Kategori: / fjern=syn /
-
Norsk historie skriven i stein: «Det fine med steinmosaikken er at alle kan finne steinen sin»
Det nye mosaikkgolvet utanfor regjeringskvartalet er eit gjenbrukskunstverk med stein frå heile landet. NPK-Sara Berg Jønsson Kunstverket «Sebastia» utanfor det nye regjeringskvartalet er ikkje tilfeldig. Det er bygd stein på stein med bidrag frå heile landet. – Verket er eit bilete av…
-
/ fjern = syn / «Til tross for gjentatte instrukser om ikke å endre teksten, begynte maskinen raskt å reformulere.»
Dikteren i maskinen. Uansett om du ber den om en enkel endring i dokumentet ditt, ser roboten etter muligheter for omskriving.
-
/ fjern = syn / «Identiteten, kjensla av å vakne opp og berre vere glad for å bu akkurat her har fått seg ein knekk.»
Nabokrangel om vindkraft: Bygda splitta etter at vindturbinane kom.
-
/ fjern=syn / «Høgare risikovilje og fleire timar åleine i bratt terreng, er ei tydeleg forklaring på kvifor menn står for flest skredulykker»
Skråsikkerheit kostar liv i fjellet: Menn tek størst skredrisiko
-
/ fjern = syn / «Vi har fødd Frankensteins monster – og no held vi på med å lære han opp.»
Margit Sandemos «Isfolket» går til scena: Demonar, svartmetall og sex.
-
/ fjern=syn / «Musikk på ark er eit praktisk verktøy, men det er sjølve lyden som er målet.»
– På gode dagar kan eg reagera, forma, gje rom og kanskje — viss det klaffar — seia noko sant utan ord. Det får vera mitt ståstad som musikar, skriv Tellef Øgrim.
-
/ fjern = syn / «Næringen sviktet sine kunder og våget ikke å stå opp mot nazister og NS-medlemmer som med politisk makt så sitt snitt til å rane til seg andres verdier.»
Ranet finansnæringen ikke vil snakke om: Hvorfor slapp de unna landssvikoppgjøret?
-
/ fjern = syn / «Eg kan ikkje førestilla meg at eg kunne ha arbeidd nokon stader slik eg gjer her»
Auka interesse for særeigen stad: Turistar vil sjå filosofhus i fjellsida ved Sognefjorden
-
/ fjern=syn / «Ting tar den tiden det tar. Enten det gjelder lengden på en filmrull eller en soloppgang.»
– En lysende eksistens mellom tid og sted, opplever Bodil Fuhr etter å ha tatt inn Anne Katrine Dolvens utstilling på Nasjonalmuseet.